شراره ها و شکوفه ها

مدرس و عضو هیات علمی دانشگاه هستم ولی خودم را یک دانشجوی مشتاق و کنجکاو می دانم . سابقه وبلاگ نویسی من از سال 1383 آغاز شد . متاسفانه به لطف ربات غیرهوشمند شرکت دیتا وبلاگهای قبلی ام فیلتر شد . عاشق کتاب و مطالعه و نوشتن و اندیشیدن و بحث و نقد و گفت و گوی منتقدانه هستم با کسی که حال و فکر و ظرفیتش را داشته باشد . به این دنیای مجازی هم علاقه دارم و آن را پنجره های تنفس در دنیای واقعی می دانم . خانواده مان هم همیشه آن لاین ، مخلص همه همسایه های عزیز اینترنتی و بچه های خوب ارومیه هستیم . به آذربایجانی و ایرانی و مسلمان بودن خود افتخار می کنم و یک وجب خاک پاک ایران را به همه شرق و غرب نمی دهم . در عین حال بیشتر جهان وطنی فکر می کنم و معتقدم انسان هر جا که باشد انسان است و آنچه ما را از هم جدا می کند یا به هم متصل می کند مرزهای جغرافیایی فیزیکی و زبان ها و نژادها نیست . شاخ گل هر جا می روید گل است . به همین جهت روزانه یکی دو ساعت به درد دل انسان ها گوش می دهم . انسان هایی از هر سنخ و از هر تیپ . و به همه انسان ها هر جا که باشند احترام می گذارم . به طنز هم علاقه دارم و آن را مایه نشاط زندگی می دانم و معتقدم زندگی و جهان در عین حال که به ظاهر سرنوشتی تراژدیک دارد کمدی حکیمانه و پرمعنایی هم هست ، به قول دانته یک کمدی الهی .

منوي اصلي

آرشيو مطالب

پيوندها

پيوندهاي روزانه

اوضاع زمانه چه اسفناک گشته

تاريخ: پنجشنبه هفدهم خرداد 1386 ساعت :23:35

اندر فضیلت نكوهش روزگار (‌ اوضاع زمانه خيلي بد شده !... )

يكي از مكانيزمهاي دفاعي براي دلداري دادن خودمان عبارت است از برخورد وارونه با قضايا و اتفاقات زندگي ؛‌ يعني علت و معلول ها را به هم آميختن . يعني بدي ها و مشكلات خود را به گردن ديگران افكندن و مشكلاتي را كه مسبب آن خود مردم ( من ، تو ، ‌او ، ما )‌ هستند ، به زمين و زمانه و تاريخ و چرخ گردون و نهایتا به خدا نسبت دادن . يعني به جاي اين كه من بپذيرم كه در زندگي كوتاهي كرده ام و شجاعانه و صادقانه خبط و خطاهايم را به گردن بگيرم ، همه ندانم كاريها و بدبياري هاي برنامه ريزي شده را به در و ديوار و ستاره ها و زمان و مكان و عصر و قرن حاضر يا مردم ديگر يا جوامع ديگر یا تقدیر الهی نسبت بدهم . حديث مشهوری است كه مي گويد : روزگار را نكوهش نكنيد كه روزگار خداست . يعني چرخ گردون و روزگار بر اساس محاسبات خردمندانه الهي و قوانين و انظباطي دقيق و بسيار هوشمندانه سير و تكاپو دارد و اشتباهات و كارهاي غلط زمين را به آسمان نسبت ندهيم و نگوييم ساختار گيتي ويرانگر و سرشت زندگي تلخ و فرجام آن شوم است .

نکوهش مکن چرخ نيلوفري را برون کن ز سر باد و خيره‌سري را

بري دان از افعال چرخ برين را نشايد ز دانا نکوهش بري را

همي تا کند پيشه، عادت همي کن جهان مر جفا را، تو مر صابري را

چو تو خود کني اختر خويش را بد مدار از فلک چشم نيک اختري را

بسياري از شكوه ها و ناله ها نوعي تمارض و بی مایگی فكري و تنبلي ذهني و بد بيني مرسوم در ميان مردم است كه به شکل اپيدمي کمابیش همه جا شیوع دارد . يكي از علل آن سهل انگاری و ابراز بي كفايتي تلقيني و بازي كردن رل نادانان و احمقان روزگار است در مواجهه با جريان ها و حوادث زندگي . من تصور مي كنم روزگار ما از همه روزگارهاي گذشته بهتر و تكامل يافته تر است ؛ چه در ايران و چه در سطح جهاني ؛ بعيد مي دانم كه زمان كورش كبير يا در قرون وسطي مردم از زمان ما با فرهنگ تر و منظم تر و ديندارتر از حال حاضر بوده اند . اما فکر می کنم از زمان آدم تا خاتم و تا آخرین روز زندگی بشر روی زمین همیشه احساسی وجود داشته که نسبت به گذشته خوشایند و با دلگرمی نگاه می کرده و از زمان حاضر شکوه می کرده و چقدر برایش شعر دست کرده اند : " چون در آید سال نو گویم دریغ از پارسال " ، " سال به سال دریغ از پارسال " ، " هيچ بدي نرفت كه خوب جايش بيايد " ، "‌رحمت به كفن دزد اولي " و ..... البته زندگي در روياهاي هزار و يك شب تاريخ گذشته و شکوه و شوکت افسانه ای روزگاران کهن خیلی شيرين است و با احساس غروری عظیم ولی رویایی همراه است و واقعيت ملموس و عيني هميشه تلخ بوده است و انسان هاي بسياري در همه روزگاران و در همه نقاط جهان ناليده اند ، ولی غالبا برای آرامش خاطر و گریختن از حقیقت جاری زنده به گذشته و خاطراتش پناه برده اند و جالب این که در همان زمان گذشته نیز چنین می کرده اند . بد و خوب و بهنجار و ناهنجاري به نسبت هاي مختلف هميشه و همه جا بوده و هست ولي اگر عميق تر و جامع تر چركته بيندازيم باز هم نسبت خوبي ها به بدي ها و خوبان به بدان ، در زمان ما بسيار بسيار بيشتر است . به قول آبرهام لينكلن : همه مردم عادل و همه آن ها صادق نیستند، اما به به ازای هر شیاد، انسان صدیقی هم وجود دارد ، به ازای هر سیاستمدار خودخواه، رهبر جوانمردی هم یافت می شود . در ازای هر دشمن، دوستی هم هست . و واقعیت این است که زمانه همان عادات و تفکرات و کشش ها و کنش ها و واکنش های ماست که در شکل اجتماعی نظم و بی نظمی خاصی را شکل می دهد و به قول اریک برن "بازیها"ی خاصی شکل می گیرد .